พระพุทธมหาสุวรรณปฏิมากร

เป็นพระพุทธรูปสุโขทัยปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 3.12 เมตร หนักประมาณ 5 ตันเศษ รูปลักษณะพระพักตร์ (ใบหน้า) ยาว คางหยัก สังฆาฎิเป็นเขี้ยวตะขาบทั้งข้างหน้าและข้างหลัง นิ้วเป็นนิ้วมนุษย์ผิดกับนิ้วพระพุทธรูปสมัยสุโขทัยหมวดพระชินราช ซึ่งมีนิ้วพระหัตถ์ (มือ) เสมอกันทั้ง 5 นิ้ว สูงจากฐานถึงยอดพระเกตุมาลา (อยู่เหนือเศียรพระพุทธรูป) 3.94 เมตร ถอดออกได้เป็น 9 ชิ้น คือพระพาหา (แขน) ทั้งสอง พระหัตถ์ (มือ) ทั้งสอง พระชงฆ์ (แข้ง) ทั้งสอง พระเพลา (ขา,ตัก) ทั้งสอง และตรงพระศอ (คอ) โดยมีกุญแจสำหรับถอดและประกอบกันเข้าแล้วก็สนิทเหมือนเป็นเนื้อเดียวกัน มีความบริสุทธิ์ของเนื้อทองจากฐานขององค์พระ 40 เปอร์เซ็นต์ เรื่อยขึ้นไปถึงพระพักตร์ (ใบหน้า) มีความบริสุทธิ์ของทอง 80 เปอร์เซ็นต์ ส่วนยอด (พระเกตุมาลา) เป็นทองคำเนื้อแท้ 99.99 เปอร์เซ็นต์ และมีน้ำหนักเฉพาะส่วนยอดนี้ 45 กิโลกรัม

ประวัติการสร้าง สร้างเมื่อใดยังไม่แน่ชัด เชื่อกันว่าสร้างในสมัยสุโขทัยและเป็นพระพุทธรูปสำคัญของวัดมหาธาตุสุโขทัย ดังที่ปรากฏในหลักศิลาจารึกว่า "วัดมหาธาตุกลางเมืองสุโขทัย มีพิหาร มีพระพุทธรูปทอง มีพระอัฏฐารส มีพระพุทธรูป มีพระพุทธรูปอันใหญ่ มีพระพุทธรูปอันราม" ซึ่งพิจารณาตามหลักฐานอื่น และเหตุผลประกอบแล้ว พระพุทธรูปองค์นี้น่าจะเป็นพระพุทธรูปทองคำองค์ดังกล่าวเพราะปริมาณทองคำแท้นี้รวมถึงขนาดพระพุทธรูปนี้ย่อมเกินกว่าที่สามัญชนทั่วไปพึงสร้างเป็นสมบัติ ปัจจุบันประดิษฐานที่วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร ศึกษาประวัติและที่มาของพระพุทธรูปองค์นี้เพิ่มเติมได้ที่เว็บไซด์ วิกิีเดียสารานุกรมเสรี เรียบเรียงโดย krisda paleeriam ขอบคุณที่มาเรื่องและภาพจาก เว็บฯวิกิพีเดียสารานุกรมเสรี